چی نپوشیم؟
جمعه, 14 آذر 1393 ساعت 03:56

جمع بندی صندوق پیشنهادات و انتقادات

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

 سلام به همه دوستان

ممنونم که در عرض سه روز اخیر من رو در جریان پیشنهاد ها و انتقادهاتون گذاشتید. اگر بخوام نظرات شما دوستان رو یک جمع بندی کلی بکنم...

 

این حوزه ها وجود داشت:

1. نظراتی درباره توسعه و گسترش یا بهینه سازی خدمات وبلاگ که چشم، سعی می کنم تا جایی که می تونم در آینده براتون برنامه خوبی داشته باشم.

2. درخواست مشخص شدن زمان خاصی برای گذاشتن پست جدید و یا باز بودن بخش نظرات در ساعت و روز معین. در این زمینه من توضیح و دلیل فعلی خودم رو می گم، اما حتما روی عملی کردن پیشنهاد شما هم فکر خواهم کرد.

بارها توضیح داده ام تعداد خوانندگان الان اون قدری زیاد شده، که در عرض 3-4 ساعت بعد از گذاشتن پست جدید، حدود 100 تا سوال جمع می شه. من الان مدتیه اول بخش سوالها رو می بندم، این 100 تا سوال رو جواب می دم، بعد اگر بازهم وقت داشتم چند ساعت دیگه هم بازش می کنم، بعد دوباره 40-50 تا دیگه جمع می شه، می بندم، پاسخ می دم و دیگه می رم برای آمادگی نوشتن پست بعد. این مساله برای من نظم و آرامش به همراه آورده.

قبل از این چند ماه، سیستم چه جوری بود؟ یادتونه اونهایی که بودند؟

بخش نظرات همیشه باز بود، تعداد سوالات همین جور بالا و بالاتر می رفت و همیشه در حال دویدن پشت سر سوالهای شما بودم. اقلا یک هفته طول می کشید تا من سوال شما رو برسم لابه لای انبوه سوالها ببینم و پیش می اومد که موقعی نوبتتون می شد که مراسم مورد نظرتون دیگه گذشته بود.

در خودم همیشه حس بی کفایتی و عقب ماندن از جریان سوالها و کلافگی و زده شدن وجود داشت. واقعا نزدیک بودم به اینکه انگیزه کارم رو از دست بدم. در ضمن با توجه به تعداد بالای بازدید کننده الان اگر بخش پرسشها کاملا باز بمونه شک نکنید که در عرض 24 ساعت پرسشها می رن بالای 1000 تا و این برای منِ متاهلِ شاغل که روزی 20-30 تا پرسش رو در بهترین حالت می تونم پاسخ بدم، یعنی بسته شدن ابدی وبلاگ چون هر چه بدوم به تعداد سوالها نمی رسم، چه برسه به نوشتن مطلب جدید.

من با سیستم بستن سوالات و بی خبر و رندوم باز کردنشون چند تا هدف رو دنبال می کنم.

اول: پاداش دادن به اونهایی که زیاد و زود به زود سر می زنند و بالاخره بخش نظرات رو باز می بینند.

دوم: کنترل تعداد پرسشها و ایجاد نظم برای کار خودم.

سوم: وادار کردن و عادت دادن  آدمهایی که تنبلی می کنند و اهل مطالعه نیستند، به مطالعه مطالب قبلی در طول مدتی که نمی تونند پرسشهاشون رو بپرسند.

 3. نامرتبط بودن بخش پرسشها و نظرات به مطالب و پست ها. ببینید دوستان؛  این وبلاگ اصولا به این شکل از روز اول طراحی و راه اندازی شد: من مطلب می نویسم حالا یا با یه موضوع کلی و یا در جواب پرسشهای دوستان. ذیل اون مطلب خواننده ها سوالهاشون رو درباره زیبایی می پرسند و من در فاصله بین نوشتن مطالب اونها رو پاسخ می دم. از ابتدا هم قرار نبود پرسشها مربوط به مطالب باشند. بخش پرسشها یک بخش آزاد پرسش و پاسخه که به جای اینکه یکجا نوشته بشه و حجمش فجیعا بره بالا، تقسیم می شه و چند صد تا چند صدتا میاد زیر مطالب قرار می گیره.

حالا لطفا به گزاره A و B توجه کنید:

 A. من یک عالمه وقت می ذارم و مطالب رایگان می نویسم و پرسشهای خیلی شخصی شما رو پاسخ می دم.

B. توی دل من ارزش خواننده ای که وقت می ذاره و تمام اون مطالب رو می خونه، با خواننده ای که اومده فقط جواب یک پرسش گذری رو بگیره، یکی نیست. همین طور ارزش خواننده ای که هر روز میاد صفحه رو ریفرش می کنه و دنبال مطلب و پرسش و پاسخ جدیده، با اونی که دو هفته یکبار میاد دنبال جواب یک سوال، متفاوته.

بنابر گزاره های A و B  من مطالب و پرسشها رو طبق موضوع دسته بندی نمی کنم که شخص تازه وارد یا یکبار وارد شده، شخصی در خواندن و مطالعه تنبلی می کنه یا وقت نداره یا به هر دلیلی حوصله مطالعه نداره، سریع بخواد به همه جوابهاش برسه.

تصور کنید اینجا یک رمان یا داستان دنباله دار هفتگی منتشر شده در یک مجله است که چند روز یک بار ادامه داستان منتشر می شه. خواننده ای برای من ارزش بیشتری داره که بره آرشیو و فهرست رو باز کنه و چند هفته وقت بذاره و همه رو بخونه و یک سال و نیم همراه من زندگی کنه، بعد برسه به مطالب جدید و به روز. در یک داستان دنباله دار، تازه وارد ها نمی تونند از وسط داستان وارد شن. درسته؟

اگر مطلب مجله ای و دائره المعارفی بخواید، سایت خیلی زیاده. اگر چی نپوشیمی هستید، باید از ابتدای داستان با ما همراه شین. اینجا یک دائره المعارف زیبایی نیست که مطالب جامع و یکجا جمع بشن و بشه بهشون رجوع گذری کرد. چی نپوشیم یک تجربه مشترکه، یک نوع زندگیه که ما داریم در کنار هم می کنیم. چی نپوشیم موجودیه که سوارش می شیم و با هم از مراحل رشد و شناخت گذر می کنیم. با هم یاد می گیریم. با هم حرکت می کنیم به سمت چیزهای زیبا.

این بوده فلسفه من از روش مرتب سازی سوالها و پستها و به هم مربوط نبودنشون.

4. در نظر گرفتن سهمیه مساوی در افراد مختلف برای پرسیدن سوال. خوب، اولا که فعلا و با امکانات فعلی بلاگفا اصلا نمیشه این کار رو کرد، اما اگر هم می شد، من بازهم باید به گزاره های A و B اشاره کنم. قرار هم نیست اونی که روزی چند بار میاد و بالاخره بخش سوالات رو باز می بینه، عین اونی که هفته ای یکبار میاد، سهمیه داشته باشه. آقاجان اینجا اصلا خوندن زورکیه. این وبلاگ مال کسانیه که اهل مطالعه هستند. خوب؟ من بمیرم، بمونم باید یه کمی سرانه مطالعه مملکتم رو ببرم بالا در ازای این همه کار! دیگه بقیه اش واضحه که چرا این طوره.

عزیزان این توضیحات رو رُک و پوست کننده دادم که بدونید توی دل من چی می گذره، نه اینکه این رویکرد من ابدیه یا خیلی درسته و غیر قابل تغییر. من به پیشنهادات شما حتما فکر خواهم کرد و سعی می کنم بهترین تجربه رو برای شما رقم بزنم. شما هم به حرفهای من فکر کنید لطفا.

اگر با عطف به مواردی که گفتم نظر و پیشنهاد و انتقادی در این زمینه مونده، لطفا در بخش پرسش و پاسخ همین پست برام بنویسید و اگر نه که من به زودی این پست رو جمع خواهم کرد و می ریم روی روال معمول کارمون.

ازتون ممنونم و دوستتون دارم.

پی نوشت : خواهش می کنم لطفا لطفا یک کلیک اینجا بکنید: فهرست مطالب

اطلاعات تکميلي

  • ثبت نظر جدید در این پست فعال است؟: خیر
خواندن 1335 دفعه

کاربر گرامی، برای ثبت پرسش یا نظر لطفا در سایت ثبت نام کنید و یا وارد حساب کاربری خود شوید.